WARUNKI I PRZEBIEG TESTU:

• Tor prosty, płaski, twardy, korytarz wewnętrzny; długość toru 20 m, jedno okrążenie (tam i z powrotem) = 40 m. Stożki ustawione przed linią startu i linią 20 m.
• Bez rozgrzewki. Pacjent siedzi w spoczynku ≥ 5 min przed startem — w tym czasie pomiar parametrów wyjściowych i wypełnienie kontroli bezpieczeństwa.
• Bez intensywnego wysiłku w ciągu 2 h przed testem. Wygodne ubranie, obuwie antypoślizgowe. Dozwolony sprzęt pomocniczy (laska, balkonik) — odnotować typ; jeśli używany wyjściowo, stosować w kolejnych testach.
• Polecenie dla pacjenta: idź najdalej, jak możesz, z prędkością, którą bezpiecznie utrzymasz przez 6 minut — bez biegu i truchtu. Wolno zwalniać, zatrzymać się i odpocząć (bez opierania się o ścianę); przy bólu w klatce piersiowej lub znacznej duszności — zatrzymaj się i poinformuj.
• Stoper uruchamiamy przy pierwszym ruchu. Każde okrążenie zaznaczamy na arkuszu (pacjent ma to widzieć).

STANDARDOWE ZACHĘTY (równym tonem, co minutę):

• po 1 min: „Idzie Pan/i dobrze. Zostało 5 minut."
• 4 min do końca: „Tak trzymać. Zostały 4 minuty."
• 3 min do końca: „Idzie Pan/i dobrze. Jesteśmy w połowie."
• 2 min do końca: „Tak trzymać. Zostały tylko 2 minuty."
• 1 min do końca: „Idzie Pan/i dobrze. Została tylko 1 minuta."
• 15 s przed końcem: „Za chwilę powiem »stop«. Wtedy proszę zatrzymać się w miejscu, podejdę do Pana/i."
• dokładnie 6 min: „Stop." (bez dodatkowego ponaglania słowem lub gestem)

SKALA BORGA CR-10 (DUSZNOŚĆ I ZMĘCZENIE NÓG):

0 — nic; 0,5 — ledwo zauważalne; 1 — bardzo lekkie; 2 — lekkie; 3 — umiarkowane; 4 — dość ciężkie; 5 — ciężkie; 7 — bardzo ciężkie; 10 — maksymalne. Oceniamy osobno duszność i zmęczenie kończyn dolnych — przed testem i bezpośrednio po jego zakończeniu.

WARTOŚĆ NALEŻNA I INTERPRETACJA:

Wartość należną dystansu liczy się automatycznie wg równań Enright & Sherrill (1998) dla zdrowych dorosłych 40–80 lat:
• Mężczyźni: 6MWD = (7,57 × wzrost[cm]) − (5,02 × wiek) − (1,76 × masa[kg]) − 309
• Kobiety: 6MWD = (2,11 × wzrost[cm]) − (2,29 × masa[kg]) − (5,78 × wiek) + 667
Dolna granica normy (LLN): mężczyźni −153 m, kobiety −139 m od wartości należnej. Uwaga: równanie wyprowadzono dla osób zdrowych i w populacji choroby wieńcowej zwykle zaniża wynik — traktuj %wartości należnej orientacyjnie.

• Desaturacja wysiłkowa: spadek SpO₂ ≥ 4% lub SpO₂ < 90% w trakcie/po teście — istotny klinicznie (rozważ tlenoterapię / dalszą diagnostykę).
• MCID (różnica istotna klinicznie): ok. 30 m (zakres ~25–45 m zależnie od populacji); poprawa o tyle między testami uznawana za znaczącą.
• Dystans < 300 m w niewydolności serca tradycyjnie wiąże się z gorszym rokowaniem — interpretować w kontekście klinicznym.
• Powtarzane testy wykonuj tym samym protokołem i o podobnej porze dnia; przy pierwszym teście częsty jest efekt uczenia.

PRZECIWWSKAZANIA — PODSTAWA:

Podział na przeciwwskazania bezwzględne i względne (sekcja 1) oparto na wspólnym standardzie technicznym ERS/ATS 2014 dla testów marszowych, który zaleca, by przeciwwskazania były zgodne z zaleceniami dla maksymalnego testu wysiłkowego (tabela przejęta ze stanowiska ATS/ACCP o teście spiroergometrycznym, 2003). Zastępuje to krótszą listę z ATS 2002 — m.in. świeży zawał serca jest przeciwwskazaniem bezwzględnym w oknie 3–5 dni (a nie sztywno „1 miesiąc").

Źródła oficjalne:

• Holland AE i wsp. ERS/ATS technical standard: field walking tests in chronic respiratory disease. Eur Respir J 2014;44:1428–1446 — erj.ersjournals.com/content/44/6/1428 (DOI 10.1183/09031936.00150314).
• ATS — Field Walking Tests: site.thoracic.org.
• Źródło tabeli przeciwwskazań: ATS/ACCP Statement on Cardiopulmonary Exercise Testing. Am J Respir Crit Care Med 2003;167:211–277 — atsjournals.org.
• Kontekst PL: Wolszakiewicz J. Sześciominutowy test marszowy. Kardiol Pol 2010;68:237–240 — journals.viamedica.pl.

BEZPIECZEŃSTWO:

Sprzęt: stoper (nie telefon), ciśnieniomierz, pulsoksymetr, dostęp do telefonu i AED. Przerwij test przy bólu dławicowym, znacznej duszności, kurczach łydek, zataczaniu się, zlewnych potach, bladości/sinicy, zawrotach głowy / zasłabnięciu lub gdy w ocenie badającego kontynuacja jest niebezpieczna (kryteria przerwania wg ERS/ATS 2014).